ESTA
Ze zong eerder een prachtig duet met Thé Lau maar gaat steeds meer haar eigen weg. De singer-songwriter maakte haar nieuwe CD in eigen beheer om “compromisloos” haar eigen geluid te kunnen laten horen. Op haar titelloze album laat Renee van Bavel zich van een opvallend volwassen kant horen. Liedjes met zwoele, funky, rockende arrangementen. Nederlandstalig en diepgravend.
Een zangeres die het lef heeft relaties complex te laten zijn. Dat zijn ze immers meestal.
Gepubliceerd in ESTA kerst/december editie 2011
HEAVEN
Herboren.
Renee van Bavel maakte twee jaar geleden al haar licht zwalkende debuut Totdat ik Vergeet. Er blijkt intussen veel veranderd: ze heeft andere muzikanten en ze produceerde deze twaalf eigen nummers samen met haar gitarist. Gevolg is wel dat de cd in eigen beheer uitkomt, maar dat is het waard: vergeleken met die eerste heeft Van Bavel een enorme groei doorgemaakt, zowel muzikaal als tekstueel.
Ze kiest voor een consequent rootsrockgeluid met een uitstekend spelende Belgische band achter zich: Steven Cornillie – toetsen, René van Mierlo – gitaar, Robert Mercurio – bas (allen ex-Stef Bos) en Martin de Wagter – drums. In de ruimtelijke productie grijpen deze vier de kans veel sfeer te creëren: de open spelende ritmesectie, de gruizig scheurende gitaar en de mistige Hammond rocken in de half temposongs en ballads tegelijk statig en ovne ertuigend. Zij nemen de ruimte die Van Bavel laat, maar de muziek slingert zich wellustig om haar zang.
Die staat terecht in het middelpunt: haar stem is gerijpt en heeft niet alleen een groot bereik, maar ook veel uitdrukking. Zij zingt haar teksten niet alleen, maar drukt ze uit door net zo makkelijk krols te grommen als verlangend te kirren of kwijnend te hunkeren. Zij koos alledaagse woorden, waarmee ze de grote thema’s bezingt: door het contrast tussen haar spreektaal en haar intense gevoelens is het luisteren naar deze songs een zeldzame ervaring.
Re***1/2 Ruud Heijjer
Gepubliceerd in popmagazine Heaven no. 76, januari-februari 2012/no. 1
MUSICFROM.NL
“Renee van Bavel is geen onbekende binnen de Nederlandstalige muziek. Zo toert zij al een aantal jaar langs theaters, festivals en poppodia in Nederland en België. Dit is haar tweede volwaardige album en deze is naar haarzelf vernoemd. Renee heeft gekozen voor een puur album met een ongepolijst geluid, geschreven uit de invloeden van haar tournee en dat wil zij duidelijk laten horen. Haar stem doet denken aan die van Sarah (Geels) en is warm, diep en zacht maar tevens helder en doordringend te noemen.
Voor het album is een aantal Vlaamse artiesten gekozen die al eerder samenwerkten met ondermeer Stef Bos, K’s Choice en Frank Boeijen. René van Mierlo (gitaar), Robert Mercurio (bas), Steven Cornillie (toetsen) en Martin de Wagter (drums) spelen zowel krachtig als heel subtiel mee en geven de nummers diepte en dynamiek.
Van het zacht zwoele ‘Nodig’, het mooie duet met Thé Lau in ‘Vanavond’, het jammende ‘Hey Hey Hey’ tot het emotionele en intieme ‘Eiland’, Renee schittert in eenvoud gecombineerd met diepgang. Hoewel het album ingetogen lijkt te klinken, zijn Renee’s invloeden krachtig aanwezig. De nummers zijn sterk geschreven en prima gespeeld. Ook technisch is het allemaal dik in orde en er staan zeker een aantal juweeltjes op. Renee verdient het om verder ontdekt te worden.”
VPRO 3 voor 12
Bovenin gezeten bij de licht/geluidsman -die, klein detail, bij Van Bavel in het badje heeft gezeten vroeger- is goed te zien hoe de band haar opkomst doet op het podium. Even later schrijdt Renee van Bavel langzaam op. Het zou zonde zijn om te schrijven over haar immens hoge hakken van vanmiddag waar ze ook nog op kan dansen, of over haar prachtige rode krullen. Beter is het om dat te korte uurtje muziek te beschrijven. Stuk voor stuk brengt ze nummers die doorregend zijn van veel emotie. Zelfs kippenvel opwekkend bij het eerste liedje. En het tweede. Het derde, en heel verrassend, ook de daarop volgende nummers.
Wanneer bij het ontroerende “Eiland” zelfs publiek in de zaal begint te huilen, is het duidelijk; de stem van Renee van Bavel kent een diepte, een warmte, is dramatisch, maar tegelijkertijd ook ingetogen, klein en fluweelzacht. Haar stem is, in combinatie met haar sterk sprekende teksten een genot voor het oor.
Renee voert ons tijdens haar cd presentatie mee in het maak proces ervan. Intieme verhaaltjes over Limoncello in combinatie met pizza en de muzikale uitwerking van die combinatie, de opgenomen trillingen van een eikenhouten boerderijdeur tijdens het bas spel, besneeuwde landschappen waar ze tegen aan keken, en haar tour door België.
Waar op Wikipedia staat dat “door Renee’s onvoorspelbare en egocentrisch-narcistische karakter de band naar verloop van tijd uiteen gevallen is”, vertelt Renee dat ze met een “klassieke Anouk actie” haar vroegere voltallige band “de deur uit heeft geflikkerd”.
Zij is op zoek gegaan naar verdieping en ontwikkeling en onder andere door veelvuldig contact met René van Mierlo worden bij dat proces de bijbehorende muzikanten gezocht. De Vlaamse muzikanten die hebben bijgedragen aan dit juweel van een album hebben hun sporen erop meer dan verdiend. Zij werkten eerder samen met Stef Bos, K’s Choice en Frank Boeijen.
Renee is, naast dat ze de teksten alleen geschreven heeft, ook op de producers stoel gaan zitten. “Perfectie is niet interessant” vertelt ze. “Juist in de scheuren en rimpels zitten de verhalen. Ik hou ook van het kraken en ruisen van bijvoorbeeld een Hammond orgel – dat hoor je dan ook op mijn plaat.” Bertram van Alphen, een goede vriend van Renee is vanmiddag aanwezig als andere helft van het duet “Vanavond”. Zij staan wat onwennig en stijfjes naast elkaar, maar de stemmen sluiten op elkaar aan en ze komen er goed mee weg. Op het album zingt zij dit liedje samen met niemand minder dan Thé Lau.
Dat Renee een persoonlijke ontwikkeling heeft doorgemaakt is niet te ontkennen. Leo Blokhuis erkent haar talent. “De belofte is er al jaren, de te weinig mensen die haar op het podium aan het werk zagen weten het al lang, maar met haar titelloze album geeft ze voor iedereen die het horen wil een overrompelend visitekaartje af.”
Nadat ze haar album op (hoe toepasselijk) een fluweelrood kussentje gepresenteerd heeft, zegt ze, refererend aan René van Mierlo “goed dat de plaat Renee van Bavel heet, dan staat jouw naam er ook op. Zonder jou was dit album er niet geweest”.
Opvallend is dat er in veel nummers tegelijkertijd zacht en klein gezongen en gespeeld wordt, om kort erna weer te exploderen in grootsheid. Renee’s album mag deze winter niet ontbreken in de platenkast.
RENEE VAN BAVEL – OPGAAN IN JOU WEBLOG AMSTERDAM
“Renee van Bavel in Bitterzoet
Nederlandstalige muziek heeft vele gezichten, en niet elke heeft evenveel fans. In het brede spectrum heb je, grof genomen, aan de ene kant artiesten van het kaliber Marco Borsato, Jan Smit, Nick en Simon, de 3J’s en Guus Meeuwis (sorry Marco) – succesvol bij een breed publiek, maar bij een bepaald al dan niet terecht vooringenomen publiek niet echt geliefd. En aan de andere kant van dat spectrum heb je de zeer artistiek verantwoorde artiesten als een Maarten Roozendaal, Frederique Spigt, Mathilde Santing – oprecht gewaardeerd, maar niet bekend bij het grote publiek. En daar tussenin heb je nog een aantal bijzondere categorieën, waaronder verwant aan het cabaret en de artiesten die daar al wel weer aan ontstegen zijn, zoals Acda en De Munnik, de vooral regionale trots zoals Normaal, Blof en ook weer Guus Meeuwis, en bijvoorbeeld de geheel op zichzelfstaande iconen als een Ramses Shaffy en Frank Boeien. En dan is daar natuurlijk de groep waar ik zelf een De Dijk, De Scène, en Van Dik Hout tot reken: De Helden van het Poppodium. Met een vaste schare fans, een lange staat van dienst en een solide repertoire, dat vooral live gretig geconsumeerd wordt.
Dit weekend was de CD presentatie van Renee van Bavel, een dame die zich wat mij betreft prima bij die laatste categorie mag rekenen. Haar nieuwe CD is titelloos omdat deze voelt als een debuut, vertelde ze op het podium. Nadat ze haar oorspronkelijke als tweede album bedoelde werk in de studio opgenomen had, won ze een prijs en mocht ze een aantal nieuwe nummers in de studio opnemen. Dit deed ze met nieuwe muzikanten en de muzikale chemie die daar uit voort kwam was zo´n openbaring, dat ze besloot, geheel in de stijl van Anouk, haar oude band te laten voor wat het was en met deze heren helemaal opnieuw te beginnen aan haar tweede album, dat ze dan ook maar meteen in eigen beheer uitgegeven heeft.
En dat is een goede keuze geweest, want op het podium bleek dat ze een clubje muzikanten om haar heen heeft verzameld die van een kaliber zijn waar je U tegen zegt (heerlijke toetspartijen, briljante gitaarsolo, fijne arrangementen), en met die ene nieuwe CD meteen een repertoire opgebouwd heeft waarvan alle nummers zo in een keer zonder schaamte op een live set list terecht kunnen. En alhoewel ik het gevoel had dat Renee zelf er de eerste twee nummers nog een beetje in moest komen, werd er op het kleine podium een muur van muziek opgebouwd alsof er een band stond die al 10 jaar mee draait op het hoogste niveau. Maar bij het derde nummer – Opgaan In Jou – was iedereen warm, inclusief het publiek dat dichter op het podium was komen staan, en de sfeer veranderd in een geborgen haven van muzikale vertrouwdheid: Hier stond de toekomst van het Nederlandse poppodium.
Check dus snel het hele album, dat je kunt vinden op de site van Renee, met daarop ook een mooi duet met zanger Thé Lau, de gelauwerde zanger van de eerder genoemde band De Scène, die naar mijn idee in Renee vocaal en tekstueel zijn gelijke heeft gevonden. En dat is een compliment dat je niet te snel mag maken, uit respect voor die grootheid die hij zelf op zijn beurt is.”